1.   Vice ( 3.5/5)

Το 2015, ο Άνταμ Μακεΐ , είχε βαλθεί να μας διδάξει το γλωσσάρι των οικονομικών όρων,  για τα CDO, για τα CDS, για το short selling, στην απόπειρα του να εξερευνήσει το πως έφτασε ο πλανήτης στην κρίση των ενυπόθηκων δανείων του 2008, αφήνοντας δεκάδες εκατομμύρια  ψυχές στο δρόμο και  εκατοντάδες χιλιάδες  άνεργους , σε μια μέρα μέσα.

Τρία χρόνια αργότερα, το ενδιαφέρον του ίδιου του σκηνοθέτη, όπως και του παραγωγού της ταινίας (Μπραντ Πιτ), μετατοπίστηκε παραδίπλα, στην κεντρική πολιτική σκηνή των Η.Π.Α και στην αναρρίχηση του βετεράνου πολιτικού των Ρεπουμπλικάνων (Ντικ Τσέινι), στην θέση του 46ου Αντιπροέδρου της χώρας ( το 2001), υπό την Προεδρία Τζορτζ Μπους Τζούνιορ, παραμένοντας στο ίδιο χαρτοφυλάκιο μέχρι και την τελευταία μέρα του Μπους στην εξουσία, το 2009.
Ενώ μέχρι τότε, η θέση του Αντιπροέδρου, θεωρείτο διακοσμητική( κάτι ανάλογο με τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας στην Ελλάδα), ο Τσέινι, προτού συμμετάσχει στην εσωκομματική εκστρατεία του Μπους το 2000 , πήρε διαβεβαιώσεις, για την αναβάθμιση της Αντιπροεδρίας. Το αίτημα του έγινε αποδεκτό. Το αποτέλεσμα, ήταν ο Ντικ Τσέινι, να είχε για μια οκταετία υπό τον έλεγχό του, την εποπτεία της κεντρικής κυβέρνησης, του Λευκού Οίκου και των Υπουργείων. Η κατασκευασμένη πληροφορία, ότι ο Σαντάμ Χουσέιν διέθετε χημικά όπλα, ήταν εν μέρει δικιά του κι ο ρόλος του ήταν καταλυτικός στον πόλεμο κατά του Ιράκ, μετά τις τρομοκρατικές ενέργειες κατά των δίδυμων πύργων. Ήταν κράτος εν κράτει( ήταν ισχυρότερος από τον Σόιμπλε στη Γερμανία). Κατηγορήθηκε, αλλά δεν καταδικάστηκε, για τις εντολές του,  να χρησιμοποιηθούν χημικά στο Ιράκ, όπως και για την συμμετοχή του ενεργειακού κολοσσού που διεύθυνε (Halliburton), σε διάφορα έργα, αλλά και σε δωροδοκίες αξιωματούχων.
Ο Μακεΐ, μολονότι καταλήγει στο να απογυμνώνει τον Τσέινι, αρχικά ωθεί το κοινό προς την αντίπερα όχθη, σπέρνει αμφιβολίες για την οπτική του ματιά( υπάρχει καθ ‘όλη τη διάρκεια του έργου ένα γοητευτικό παιχνίδι παραπλάνησης, επί παραδείγματι οι τίτλοι τέλους στα μισά του έργου), αλλά βαθμιαία ξεδιπλώνει όλο τον κυνισμό και την αλαζονεία του ήρωά του.

Είναι ευφάνταστο το γαϊτανάκι της εξουσίας … με μια  κινηματογραφική καθαρότητα .

Ο Ντικ Τσέινι  επιβάλλεται στον άβουλο Μπους Τζούνιορ, η Λιν Τσέινι  ( σύντροφος του Ντικ Τσέινι από τα φοιτητικά τους χρόνια την οποία ερμηνεύει η Έιμι Άνταμς ), επιβάλλεται στον άντρα της.

Ποιος καθοδηγούσε την υπερδύναμη τελικά; Για τον Μακεΐ σίγουρα όχι ο Μπους( Σαμ Ρόκγουελ).

Η απάντηση βρίσκεται στο δίδυμο “από ατσάλι” Ντικ και Λιν, που για χάρη της οικογενειακής αναρρίχησης στην εξουσία, δεν θα διστάζουν να αδειάσουν την μία από τις δύο τους κόρες (εξαιτίας της ομοφυλοφιλίας της), για να μην στεναχωρήσουν το συντηρητικό τους ακροατήριο Εμμέσως πλην σαφώς χλευάζονται όλοι οι Ρεπουμπλικάνοι Πρόεδροι (από τον Ρήγκαν κι έπειτα) , για τις επιλογές τους,  τοποθετώντας φιλόδοξους- αριβίστες πολιτικούς σε θέσεις κλειδιά( ο Τσέινι  κατείχε κρίσιμες θέσεις στη θητεία τεσσάρων Ρεπουμπλικανών Προέδρων), ενώ υπάρχει και η διαπεραστική κριτική προς τον, με τον ίδιο τρόπο που το έπραξε προσφάτως κι ο Σπαικ Λι( Blackklansman) , χρησιμοποιώντας ο Μακεΐ το ειρωνικό σύνθημα  “ America First”( το χρησιμοποίησε πρώτη φορά ο Γούντροου Ουίλσον).
Την απόλυτη αλήθεια, την γνωρίζουν ελάχιστοι, κι εμείς δεν είμαστε μέσα σε αυτούς. Είναι δεδομένο , πως στο “  Vice”, εμφανίζονται υπέρ-απλουστεύσεις. Ζητήματα πολυσύνθετα που εφάπτονται ανταγωνισμών, εξουσιαστικών παιγνίων και δει στα ανώτατα στρώματα του Λευκού Οίκου, κάποιες στιγμές  παρουσιάζονται από τον Μακεΐ, πιο απλά από ότι ήταν στην πραγματικότητα.
Σε κάποιο σημείο, όταν φτάνουμε στην Αλ Κάιντα, η ταινία παίρνει μια διαφορετική κατεύθυνση, περισσότερο ντοκιμαντερίστικη. Μια τακτική που την εφαρμόζει πολλάκις ο σκηνοθέτης Σπάικ Λι. Ίσως να μην ταίριαζε στο έργο αυτή η κατεύθυνση.

Η επιτυχία της ταινίας κι ο δικός μας έπαινος, έγκειται στον ελκυστικό τρόπο, που παρουσίασε ο Μακεΐ την ιστορία- ζωής του Ντικ Τσέινι και το παιχνίδι εξουσίας, όπως επίσης και τους ψυχολογικούς παράγοντες που επέδρασαν στις άκρατες φιλοδοξίες του( ποτό, αδύναμος φοιτητής στο Γέιλ και η    υπόσχεση που έδωσε στη γυναίκα του).

Η ταινία όμως, έχει ένα ακόμα προτέρημα, την εύστοχη επιλογή των ηθοποιών και το απίστευτο μακιγιάζ. Ο 44χρόνος Κρίστιαν Μπέιλ (ως Ντικ Τσέινι), δεν ήταν μόνο αγνώριστος, αλλά υιοθέτησε, όλες τις εκφράσεις (εξωτερικές κι εσωτερικές) του Τσέινι. Εξαιρετική η επιλογή και για τον προσωπικό του μέντορα , τον Ντόναλντ Ράμσφελντ, να τον ερμηνεύσει ο καταπληκτικός Στιβ Καρέλ , ο οποίος φανέρωσε κι άλλα άγνωστα χαρακτηριστικά του Ράμσφελντ( πέρα από το γνωστό ειρωνικό του χιούμορ). Ήταν σχεδόν όλα τα πρόσωπα, μεταμορφωμένα με  τρόπο εντυπωσιακό, ώστε να μοιάζουν πλήρως στα πραγματικά πρόσωπα.

Το “Vice”, δεν μπορεί να μην πλασαριστεί στις  οσκαρικές υποψηφιότητες, για Καλύτερη Ταινία, αυτό θα συμβεί, ανεξάρτητα από το γεγονός πως ο αμερικανικός τύπος, αντιμετώπισε με μεγάλη επιφυλακτικότητα και αρκετές ενστάσεις το έργο του Μακεΐ.

“Vice” από τις 27 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους.

2.   Ο Ένοχος ( 3/5)

Το ντεμπούτο του Δανού σκηνοθέτη Γκουστάβ Μόλερ “Ο Ένοχος”( του 2018) καθ υπερβολή συγκρίθηκε με το ντεμπούτο του συμπατριώτη του Λαρς φον Τρίερ “Το Στοιχείο του Εγκλήματος” ( του 1984). Αστυνομικός πρωταγωνιστεί και στο ένα, αστυνομικός και στο άλλο, θρίλερ και το ένα, θρίλερ και το άλλο με τη μόνη διαφορά, πως το ξεκίνημα του Τρίερ ήταν πιο ελπιδοφόρο, εξαιτίας της πρωτότυπης αφήγησης, παρά τις εμφανείς επιρροές, διαφόρων σκηνοθετών και κινηματογραφικών ειδών. Ο Μόλερ στον Ένοχο”, ακολουθεί από τη μια  Χιτσκοκικούς κανόνες( συνδυάζοντας βιρτουοζικά το μυστήριο με την αγωνία)  , από την άλλη θεατρικούς( ένας χώρος κι ένας ηθοποιός εν είδει μονολόγου,  παρά την παρουσία στην άλλη άκρη της γραμμής μιας γυναικείας φωνής και την “αόρατη” παρουσία των συναδέλφων του). Ο Μόλερ οδηγεί το  θεατή, στο  να βυθιστεί μέσα στη δαιδαλώδη υπόθεση μιας απαγωγής, όπου όλο το βάρος της διαλεύκανσης, πέφτει στον αστυνομικό του τηλεφωνικού κέντρου 911 (κι εδώ έγκειται η επιτυχία της ταινίας), όπως επίσης και στον τρόπο που διερευνάται και η προσωπική ζωή του αστυνομικού.

Η στρατηγική του ενός χώρου, η στρατηγική  του ενός προσώπου  κι ο χρόνος ως η κλεψύδρα που χωρίζει το θάνατο από τη ζωή, είναι τα στοιχεία που διατηρούν την ένταση αμείωτη, μέχρι και το τελευταίο λεπτό. Θα προσθέταμε και την ερμηνεία του Τζέικομπ Σεντεγκρεν. Η ταινία( που στηρίζεται εν μέρει σε πραγματικά γεγονότα), έχει πολλές υφολογικές ομοιότητες με το βρετανικό έργο “ Locke” του 2014.  Διαβάστε εδώ.

Ήταν η υποψηφιότητα της Δανίας στα Όσκαρ.

2.  Το Ξέρουν Όλοι (2.5/5)

Ανάμεσα στους κορυφαίους auteurs-δημιουργούς  της σύγχρονης  κινηματογραφίας, κατατάσσεται σχεδόν από το σύνολο των κριτικών ο Ασγκάρ Φαραντί. Τα δύο Όσκαρ που του απονεμήθηκαν για τις ταινίες “ Ένας Χωρισμός”( 2012) και “ Ο Εμποράκος”( 2017), αναγνώρισαν  με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, την ευρηματικότητα του Ιρανού σκηνοθέτη, να συνυπογράφει σενάρια, τα οποία είχαν στον πυρήνα τους,  τις διαιωνίζουσες  παραδόσεις και τις βαθιές προκαταλήψεις  στο Ιράν για τις γυναίκες και για  το θεσμό της οικογένειας. Ενώ θα περίμενε κανείς να θέτει στις ταινίες του,  από τη μια πλευρά, τις γυναίκες ως θύματα και τους άντρες ως τους απόλυτους εξουσιαστές, ήδη από την πρώτη του ταινία, το “ Dancing in the Dust”(2003), έδειξε πως θύματα μπορεί να είναι και τα δύο φύλα, μέσα στο ασφυχτικό αναχρονιστικό- θεοκρατικό πλαίσιο της χώρας του. Εντούτοις, μια ροπή εξερεύνησης των γυναικείων “θέλω” την έχει, όπως επίσης και την ανησυχία του για τα  παιδιά, τα οποία οφείλουν να αυτό-προσδιοριστούν και να ξεφύγουν από τον οικογενειακό και κοινωνικό φαύλο κύκλο.

Όλες οι ταινίες του διαθέτουν μυστήριο και γρίφους, ενώ αρέσκεται στο να τοποθετεί τη δράση σε εσωτερικούς χώρους, φέρνοντας πιο κοντά την 7η τέχνη με τη θεατρική τέχνη, όπως έπραξε και στον “ Εμποράκο”, ταινία που παραπέμπει στο “ Θάνατο του Εμποράκου” του Άρθουρ Μίλερ.

Το “ Everybody Knows”, που άνοιξε την αυλαία του 71ου Φεστιβάλ Καννών, αποτελεί την πιο πολυδάπανη ταινία του, γυρισμένη στην Ισπανία και στην ισπανική γλώσσα

Η Λάουρα( Πενέλοπε Κρουζ)  κατάγεται από την Ισπανία αλλά μένει με τον άντρα της ( Ρικάρντο Νταρίν) και τα παιδιά της στην Αργεντινή. Άνευ συζύγου επιστρέφει στο πατρικό της, για να παρευρεθεί σε έναν οικογενειακό γάμο. Τη μέρα της μεγάλης γιορτής, η κόρη της, η  Ιρένε εξαφανίζεται. Όλα τα δεδομένα δείχνουν πως πρόκειται για απαγωγή. Πλάι της, στην προσπάθεια της να βρει τα ίχνη του παιδιού της, είναι ο Πάκο( Χαβιέ Μπαρδέμ), καθηγητής σε σχολείο της περιοχής και από την εφηβεία του ερωτευμένος με τη Λάουρα.

Η θεματική του Ασκάρ Φαραντί, η φιλοσοφία του και η δομή του νέου του έργου, δεν τον απομάκρυναν από τα στερεότυπα του, αλλά το γεγονός πως μετακομίζει σε μια άλλη χώρα, τον κάνει νευρικό και αδύναμο, στο να εμπλουτίσει το μυστήριο και την εξαφάνιση ενός έφηβου κοριτσιού, με μηνύματα και συμβολισμούς, όπως μας συνήθιζε σε όλες τις ταινίες που έχει γυρίσει στο Ιράν.

Ενώ στο έργο του 2009 “ About Elly” η εξαφάνιση μιας γυναίκας από ένα παραθαλάσσιο θέρετρο, έθεσε επί τάπητος, την κυνικότητα και την αδυναμία των νέων μεσοαστών Ιρανών, να απεξαρτηθούν από τα στερεότυπα, εδώ κάτι ανάλογο αδυνατεί να το πετύχει, παρότι για να ακριβολογούμε, θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει τον μικρόκοσμο που μας περιβάλλει, μια εν δυνάμει απειλή. Θέτει με επιδερμικό τρόπο το ζήτημα του ατομικισμού.

Απουσιάζουν οι εσωτερικές αναζητήσεις των τεσσάρων βασικών ηρώων, ενώ οι κοινωνικές προεκτάσεις είναι προφανείς και δεν επαρκούν για να  τροφοδοτούσαν το μυστήριο.   Ως εκ τούτου, ο θεατής διεισδύει μέσα στις λεπτομέρειες μιας οικογενειακής μάζωξης και μιας εξαφάνισης-απαγωγής, ενώ το αφηγηματικό διακύβευμα είναι μονόπλευρο,  δεν είναι τόσο ισχυρό,όπως ήταν επί παραδείγματι στον “ Εμποράκο”. Εντούτοις, ο Ασκάρ Φαραντί είναι μετρ του κινηματογραφικού μέσου και στα κρίσιμα σημεία της ιστορίας  φτιάχνει ένα παζλ με τους πιθανούς ενόχους( όπως συμβαίνει σε κάθε ταινία μυστηρίου) και με τη μέθοδο των αμφιβολιών καθοδηγεί το κοινό μέχρι το αποκαλυπτικό φινάλε,  ενώ η εμπειρία  των τριών πρωτοκλασάτων ηθοποιών  Χαβιέ Μπαρδεμ, Πενέλοπε Κρουζ και Ρικάρντο Νταρίν, δεν επέτρεψαν να εξελιχθεί το έργο σε  μελοδραματική παρωδία.

The post Καταπληκτικές ερμηνείες στο “The Vice”, έξυπνο σενάριο στον “Ένοχο” κι ένας συμβατικός Φαραντί στις ταινίες της εβδομάδας appeared first on screeneye.gr.

1.   Η Μαίρη Πόππινς επιστρέφει ( 3/5)

Η συγγραφέας Πάμελα Λίντον Τράβερς  είχε τους δικούς της “ σοβαρούς” λόγους, για να μην επιτρέψει στον Γουόλτ Ντίσνεϊ, να δημιουργήσει την κινηματογραφική συνέχεια της τεράστιας εμπορικής επιτυχίας του 1964 “ Μαίρη Πόππινς”, παρά το πρέσινγκ, του ίδιου του  Ντίσνεϊ και της ηγετικής του ομάδας. Αντιθέτως,  η Τράβερς  συνέχιζε να διηγείται στο χαρτί την παραμυθένια της ιστορία και τα βιβλία της να γίνονται best sellers. Η ιστορία του μιούζικαλ, αναφέρεται στην οικογένεια των Μπανγκς,  που ψάχνουν εναγωνίως γκουβερνάντα για τα παιδιά τους, αλλά δεν μένει καμία. Η εξ ουρανού Μαίρη Πόππινς, ήρθε για να μείνει.

Η φωτογραφία με την Τζούλι Άντριους να αιωρείται στους ουρανούς,  κρατώντας ένα βαλιτσάκι και μια ομπρέλα. θεωρείται classic όπως επίσης και το ίδιο το έργο, των 13 Οσκαρικών υποψηφιοτήτων και των 5 βραβείων, ανάμεσα σε αυτά και το Όσκαρ 1ου Γυναικείου Ρόλου.

Αποτελεί εντυπωσιακό, το γεγονός πως οι νέες περιπέτειες της διάσημης γκουβερνάντας( πρωταγωνίστρια είναι ηΈμιλι Μπλαντ ) και της οικογένειας Μπανγκς (Έμιλυ Μόρτιμερ, Μπεν Γουΐσο ) διαθέτουν εν έτει 2018, μία μαγευτική γοητεία, τροφοδοτούμενη από τη διάθεση των γνωστών αστέρων να σεβαστούν το ιστορικό πλαίσιο του πρωτότυπου έργου, ενώ  μέσα σε αυτό το κλίμα, βρέθηκε και η Μέριλ Στριπ με την παιχνιδιάρικη γκεστ παρουσία της, ως η ξαδέρφη Τόπσι,  όπως επίσης και η παρουσία του Κόλιν Φερθ. Την εύστοχη μουσική, επιμελήθηκε ο συνθέτης Μαρκ Σάιμαν. Ακούστηκαν 27 μουσικά θέματα. Aρκετά.  Aπόρροια της μεγάλης διάρκειας της ταινίας, ίσως -αδικαιολόγητα-μεγάλης. Παρατηρήσαμε, το φινάλε να διογκώνεται και να επεκτείνεται χρονικά. Επιλέξτε να δείτε, την version την αντουμπλάριστη, με υπότιτλους.

2.  Ποιος θα σου Τραγουδήσει (2/5)

Δημιούργημα του σκηνοθέτη  της ισπανικής-σουρεαλιστικής ταινίας ” Magical Girl” Κάρλος Βερμούτ, το ” Ποιος θα σου Τραγουδήσει”  είναι η ιστορία μιας ποπ τραγουδίστριας, η οποία εξαφανίζεται  για χρόνια από το προσκήνιο,  κι όταν αποφασίζει να επανεμφανιστεί,  θα χάσει τη μνήμη της, μετά από ένα ατυχές συμβάν.  Μια νεαρή τραγουδίστρια που τη θαυμάζει, θα προσπαθήσει να της θυμίσει τα τραγούδια, προτού ξαναβγεί στη σκηνή.  Η παρουσία ακόμα δύο γυναικών είναι καταλυτική. 

Ο Βερβούτ, ακολουθεί τη δική του πεπατημένη, χωρίζοντας την ταινία σε κεφάλαια, ενώ επενδύει σε μια ομιχλώδη ατμόσφαιρα που επικαλύπτει τα πάντα.  Οι γυναίκες κουβαλάνε τραύματα, κουβαλάνε μοναξιά, θλίψη και μυστικά, ενώ ο ισπανόφωνος τίτλος, έχει ως σημείο αναφοράς, ένα τραγούδι του συγκροτήματος Μοσεντάντες,  από το 1978.  Το έργο, κάλλιστα θα μπορούσε να παιχτεί στο θέατρο, όπου του ταιριάζει καλύτερα, παρά στην μεγάλη οθόνη. Υπάρχουν ομοιότητες με τη θεατρική γραφή του Τένεσι Ουίλιαμς και του ” Γυάλινου Κόσμου”( επί παραδείγματι ο  ρόλος της Μπλάνκα), ενώ από ένα σημείο και μετά εισβάλει και η ακραία θεματική του  “Αλμοδόβαρ”, που τόσο αγαπά ο Βερμούτ. Η μητρότητα, η δόξα, ο γάμος, ο έρωτας, οι δεύτεροι ρόλοι στη ζωή και τα ψέματα , τοποθετούνται πάνω στη  ράγες ενός  νωχελικού ρυθμού και επίπεδης ανάλυσης, αδυνατώντας ο δημιουργός να αναδείξει τους εσωτερικούς ” Βρικόλακες” του κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά. Ίσως να αχνοφαίνεται κάτι τέτοιο,  τη στιγμή της αποκάλυψης,  κάπου προς το τέλος. Δεν έχει το έργο  βαθύ διακύβευμα, ούτε και ο στατικός ρυθμός βοηθά.

The post 44 χρόνια μετά: H ” Μαίρη Πόππινς ” επιστρέφει και γοητεύει. Οι ταινίες της εβδομάδας appeared first on screeneye.gr.

1.   Ρόμα  ( 4/5)

Το νέο και αθόρυβο δημιούργημα του μεξικανού σκηνοθέτη Αλφόνσο Κουαρόν( ο Κουαρόν  είναι  βραβευμένος με το Όσκαρ Σκηνοθεσίας το 2014 για το έργο επιστημονικής φαντασίας “Gravity”), είναι ικανό να φτάσει μέχρι το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, μετά τη δίκαιη βράβευση το καλοκαίρι,  με το Χρυσό Λέοντα της Βενετίας.

Το ” Ρόμα”, ξεχωρίζει από οτιδήποτε άλλο μας έχει παρουσιάσει τα προηγούμενα χρόνια, επιστρέφοντας στις ρίζες του, δεκαεπτά έτη μετά την παγκόσμια επιτυχία(που δημιούργησε με τον αδερφό του), το “ Θέλω και τη Μαμά σου”.

Η ιστορία διαδραματίζεται στις αρχές της δεκαετίας του ‘70, σε μια από τις πιο ταραχώδεις περιόδους στην ιστορία της χώρας του, με τον αποκαλούμενο βρόμικο πόλεμο, να βρίσκεται στο απόγειο του και τους φοιτητές να ξεσηκώνονται κατά της αμερικανόφερτης κυβέρνησης.

Την πολιτική αστάθεια τη διατηρεί πάντα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ταινίας, αλλά δεν την μετατρέπει σε κεντρικό θέμα του.

Το έργο ξεκινάει με ένα μονόλεπτο σταθερό πλάνο, μέσα σε μια μπανιέρα, πάνω από ένα βουλωμένο σιφόνι, φέρνοντας αμυδρά στο μυαλό μας, την έναρξη της ταινίας “Beautiful”, του συμπατριώτη του Αλεχάντρο Ινιαρίτου.  Στο έργο, οι διάφορες “μορφές του νερού”,  ξεχωρίζουν και λειτουργούν μεταφορικά.

Βρισκόμαστε στο φτωχικό σπίτι της Κλίο, η οποία είναι οικιακή βοηθός μιας μεσοαστικής οικογένειας , που διαμένει στην περιοχή Ρόμα.

Η προσωπική ηρεμία της ηρωίδας, θα διαταραχθεί από μια απρόβλεπτη εγκυμοσύνη, με τον νεαρό αυτουργό, αστραπιαία να εξαφανίζεται. Ταυτόχρονα, η οικογενειακή γαλήνη της εύπορης οικογένειας διαταράσσεται , από τις προστριβές, ανάμεσα στους γονείς.

Ο Αλφόνσο Κουαρόν, αλλάζει τα ονόματα και μερικώς τις καταστάσεις, για να παρουσιάσει το δικό του οικογενειακό γίγνεσθαι.

Τον εαυτό του -ως παιδί- δεν τον αυτοπροβάλλει, παρότι οι αναφορές για την αγάπη του προς την 7η τέχνη είναι κατατοπιστικότατες.

Ενώ παρουσιάζει πολλά πρόσωπα και παράλληλα συμβάντα, θα τα ενώσει με μαεστρία, σε μια ιστορία δύο και πλέον ωρών, με ελάχιστα περιττά σημεία.

Υπάρχουν στιγμές που κλείνει το μάτι στα κινηματογραφικά ρεύματα του παρελθόντος “ Σινεμά Nuovo και Ιταλικός Νεορεαλισμός”, με τον τρόπο που παρουσίασε τους ήρωες του, ενώ η αίσθηση αυτή τροφοδοτείται και από την ασπρόμαυρη εικόνα.

Ο Αλφόνσο Κουαρόν, μας μιλάει για την αδελφοσύνη, την συλλογικότητα και για μια μεξικάνικη κοινωνία, όπου οι κοινωνικές τάξεις, είναι ασήμαντες μπροστά στις ανθρώπινες τραγωδίες, ίδιες και για τους φτωχούς  ίδιες και για τους πλούσιους. Στο έργο,τις κοινωνικές τάξεις  τις ξαποστέλνουν οι γυναίκες και τα παιδιά. Αυτό το γεγονός,  κάνει την ταινία ακόμα πιο σημαντική.

Children of Women, παραλλάσσοντας τον τίτλο μιας παλαιότερης του, το ” Children of Men”.

Το έργο ανήκει στην τηλεοπτική πλατφόρμα ” Netflix” και σε περίπτωση που΄το έργο  βραβευθεί με Όσκαρ,   θα είναι η πρώτη φορά , όπου θα συμβεί κάτι τέτοιο.

2.  Ασπροδόντης (3/5)

Το υπέροχο μυθιστόρημα των αρχών του 20ου αιώνα “ ο Ασπροδόντης”( που έγραψε ο Τζακ Λόντον), σκηνοθετεί ο βραβευμένος μετρ του animation, ο Αλεξάντρ Εσπιγκάρες. Το παιδικό “ παραμύθι”, μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη πάμπολλες φορές, με τη γνωστότερη του μεταφορά να γίνεται το 1991, με πρωταγωνιστή τον Ίθαν Χοκ.

Η ταινία αφηγείται τις περιπέτειες ενός μικρού λύκου στον παγωμένο αρκτικό κόσμο, που από μικρό κουτάβι πλησίασε τους ανθρώπους, οι οποίοι του πρόσφεραν προστασία, ζεστασιά και τροφή. Σιγά-σιγά εγκαταλείπει τον κόσμο της άγριας φύσης και υποτάσσεται σε αυτούς. Σύντομα όμως θα γνωρίσει το βίαιο κόσμο των άγριων ζώων και τον εξίσου βίαιο κόσμο των ανθρώπων

Προσεγμένο animation μέχρι και την τελευταία του λεπτομέρεια, το οποίο με επιβλητικότητα παρουσιάζει την αγνή  φύση των ζώων( σε όλο της το μεγαλείο ), αλλά και την ανθρώπινη φύση, που δεν διέπεται και από τους πιο ηθικούς κανόνες.

3.   Aquaman  (2 /5) 

Ταινία επιστημονικής φαντασίας , από την Warner Bros, ( που παραπέμπει  στον  Superman και Spiderman) με μυθικό μπάτζετ, το οποίο γρήγορα θα αποσβεστεί,  όχι εξαιτίας της ποιότητας του έργου, αλλά από την συμμετοχή -σε διαφορετικούς ρόλους από τα συνηθισμένα τους-, της Νικόλ Κίντμαν και του Γουίλιαμ Νταφό. Πρωταγωνιστής της ταινίας, είναι οι Τζέισον Μομόα- Άμπερ Χερντ. Ήδη το άνοιγμα της ταινίας στην Κίνα, ξεπέρασε τα 100 εκατομμύρια δολάρια. Σκηνοθέτης του έργου, είναι ο εξειδικευμένος στις ταινίες τρόμου( Το Κάλεσμα), ο Τζέιμς Γουάν.  Η Χαμένη Τρίαινα, η ένωση δύο κόσμων, είναι το διακύβευμα, της φαντασμαγορικής περιπέτειας, που εξελίσσεται στο βυθό. Υπάρχουν πραγματικά, μαγικές εικόνες από τον “φανταστικό” υδάτινο κόσμο, αλλά και απίστευτες υπερβολές, όπως επίσης και διδακτικά συμπεράσματα, που εξυμνούν τη βία… για να γίνει κανείς ο ” καλός¨ Βασιλιάς της Ατλαντίδας. Ξεχωρίζει ο παιχνιδιάρης Νταφό, που φαίνεται να απολαμβάνει το ρόλο του μέντορα “You have to forget all the teaching of the surface world, go deeper to discover your Atlantean instincts”.

The post Μία ταινία μπροστά απ’ όλες τις άλλες κι ένα γνωστό animation… που κάνει την έκπληξη! appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το νέο και αθόρυβο δημιούργημα του μεξικανού σκηνοθέτη Αλφόνσο Κουαρόν( ο Κουαρόν  είναι  βραβευμένος με το Όσκαρ Σκηνοθεσίας το 2014 για το έργο επιστημονικής φαντασίας “Gravity”), είναι ικανό να φτάσει μέχρι το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, μετά τη δίκαιη βράβευση το καλοκαίρι,  με το Χρυσό Λέοντα της Βενετίας.

Το ” Ρόμα”, ξεχωρίζει από οτιδήποτε άλλο μας έχει παρουσιάσει τα προηγούμενα χρόνια, επιστρέφοντας στις ρίζες του, δεκαεπτά έτη μετά την παγκόσμια επιτυχία(που δημιούργησε με τον αδερφό του), το “ Θέλω και τη Μαμά σου”.

Η ιστορία διαδραματίζεται στις αρχές της δεκαετίας του ‘70, σε μια από τις πιο ταραχώδεις περιόδους στην ιστορία της χώρας του, με τον αποκαλούμενο βρόμικο πόλεμο, να βρίσκεται στο απόγειο του και τους φοιτητές να ξεσηκώνονται κατά της αμερικανόφερτης κυβέρνησης.

Την πολιτική αστάθεια τη διατηρεί πάντα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ταινίας, αλλά δεν την μετατρέπει σε κεντρικό θέμα του.

Το έργο ξεκινάει με ένα μονόλεπτο σταθερό πλάνο, μέσα σε μια μπανιέρα, πάνω από ένα βουλωμένο σιφόνι, φέρνοντας αμυδρά στο μυαλό μας, την έναρξη της ταινίας “Beautiful”, του συμπατριώτη του Αλεχάντρο Ινιαρίτου.  Στο έργο, οι διάφορες “μορφές του νερού”,  ξεχωρίζουν και λειτουργούν μεταφορικά.

Βρισκόμαστε στο φτωχικό σπίτι της Κλίο( η οποία είναι οικιακή βοηθός μιας μεσοαστικής οικογένειας και   μένουν στην περιοχή Ρόμα).

Η προσωπική ηρεμία της ηρωίδας, θα διαταραχθεί από μια απρόβλεπτη εγκυμοσύνη, με τον νεαρό αυτουργό, αστραπιαία να εξαφανίζεται. Ταυτόχρονα, η οικογενειακή γαλήνη της εύπορης οικογένειας διαταράσσεται , από τις προστριβές, ανάμεσα στους γονείς.

Ο Αλφόνσο Κουαρόν, αλλάζει τα ονόματα και μερικώς τις καταστάσεις, για να παρουσιάσει το δικό του οικογενειακό γίγνεσθαι.

Τον εαυτό του -ως παιδί- δεν τον αυτοπροβάλλει, παρότι οι αναφορές για την αγάπη του προς την 7η τέχνη είναι κατατοπιστικότατες.

Ενώ παρουσιάζει πολλά πρόσωπα και παράλληλα συμβάντα, θα τα ενώσει με μαεστρία, σε μια ιστορία δύο και πλέον ωρών, με ελάχιστα περιττά σημεία.

Υπάρχουν στιγμές που κλείνει το μάτι στα κινηματογραφικά ρεύματα του παρελθόντος “ Σινεμά Nuovo και Ιταλικός Νεορεαλισμός”, με τον τρόπο που παρουσίασε τους ήρωες του, ενώ η αίσθηση αυτή τροφοδοτείται και από την ασπρόμαυρη εικόνα.

Ο Αλφόνσο Κουαρόν, μας μιλάει για την αδελφοσύνη, την συλλογικότητα και για μια μεξικάνικη κοινωνία, όπου οι κοινωνικές τάξεις είναι ασήμαντες μπροστά στις ανθρώπινες τραγωδίες, οι οποίες είναι ίδιες και για τους φτωχούς  ίδιες και για τους πλούσιους. Στο έργο,τις κοινωνικές τάξεις  τις ξαποστέλνουν οι γυναίκες και τα παιδιά. Αυτό το γεγονός,  κάνει την ταινία ακόμα πιο σημαντική.

Children of Women, παραλλάσσοντας τον τίτλο μιας παλαιότερης του ταινίας, το ” Children of Men”.

Το έργο ανήκει στην ιντερνετική πλατφόρμα ” Netflix” και σε περίπτωση που΄πάρει Όσκαρ,   θα είναι η πρώτη φορά , όπου θα συμβεί κάτι τέτοιο.

“Ρόμα” από τις 13 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους και από τις 14 Δεκεμβρίου στην πλατφόρμα ” Netflix”.

The post Σινεμά υψηλού επιπέδου από τον Κουαρόν. Το ” Ρόμα” είναι η ταινία της χρονιάς appeared first on screeneye.gr.

1.   Το Βλέμμα του Όρσον Γουέλς (3  /5) 

Τρεις  δεκαετίες ( και βάλε)  από το θάνατό του, κι ο  Όρσον Γουέλς αποτελεί  σημείο αναφοράς, των  νεαρών και μεγαλύτερων σε ηλικία  δημιουργών. Ο   “Πολίτης Κέιν” εξακολουθεί να διδάσκεται στο πρώτο έτος όλων των κινηματογραφικών σχολών του πλανήτη. Η ημιτελής ταινία του “ Η Άλλη Πλευρά του Ανέμου”, κατάφερε-μετά κόπο και βασάνων- να ολοκληρωθεί φέτος το καλοκαίρι( από φίλους, συνεργάτες και από την Netflix). Το αποτέλεσμα- όπως το είδαμε στο Φεστιβάλ Βενετίας- έμοιαζε με ένα συνεχές κολάζ διαφόρων σκηνών που είχαν γυριστεί από τη δεκαετία του ‘70 μέχρι και το θάνατο του,  το 1985. Τα τελευταία χρόνια, πολυάριθμες fiction ταινίες βλέπε το “ Me and Orson Welles” του Λινκλέιτερ) αλλά και ντοκιμαντέρ καταπιάνονται με τον Υπ’ αριθμόν 1 εμπνευστή του κινηματογραφικού μέσου.

Ο Σπίλμπεργκ κάποτε δήλωσε, πως “ δεν θα έκανα σινεμά, εάν δεν υπήρχε ο Γουέλς”, μια παρόμοια περίπτωση είναι και  ο Ιρλανδός  σκηνοθέτης Μαρκ Κάζινς( τον οποίο γνωρίσαμε από το ντοκιμαντέρ “ I am Belfast”), ο οποίος πήρε την άδεια από την κόρη του Ουέλς,  για να διεισδύσει στο σπίτι του Αμερικανού “πρωτομάστορα”,  στην Καλιφόρνια. Η Μπεατρίς, εμφανίζεται σε κάποιες στιγμές στο έργο.  Δεν φαίνεται όμως, να του έδωσε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει άγνωστο υλικό από το αρχείο του Γουέλς, γιατί το αρχείο δόθηκε στον σκηνοθέτη Μόργκαν Νέβιλ, για το υποστηρικτικό ντοκιμαντέρ του έργου “ Η Άλλη Πλευρά του Ανέμου”, το “They’ll Love Me When I’m Dead”, tο οποίο κυκλοφόρησε από την ιντερνετική πλατφόρμα Netflix.

Ο Κάζινς, από τη στιγμή που ήταν με δεμένα τα χέρια, σκέφτηκε να μαζέψει  πληροφορίες για το βίο του Γουέλς (σαν μεταπτυχιακός φοιτητής που ετοιμάζει μια εργασία) και να φτιάξει το ντοκιμαντέρ, σαν ένα προσωπικό δοκίμιο. Το έργο είναι μία διαρκής αφήγηση του Κάζινς, έχοντας νοερά δίπλα του,  τον Γουέλς,  ξεκινώντας από τα παιδικά χρόνια του ήρωά του στο Σικάγο.

Ο Κάζινς φιλτράρει το υλικό του και  αποβάλλει τα τρωτά σημεία της προσωπικότητα του φημισμένου προσώπου, δημιουργώντας ένα δίωρο  πορτρέτο-ύμνο στον Όρσον Γουέλς. Γνωστές σκηνές, μνημειώδη ενσταντανέ, για  το πως δημιουργήθηκε  η  ταινία  “ Πολίτης Κέιν”, η  φιλοσοφική στάση και η υποκριτική ματιά  του Γουέλς να προσεγγίσει  την Σαιξπηρική τριλογία (Φάλσταφ”, Μάκβεθ, Οθέλλο), αλλά και η αδυναμία που τρέφει ο Κάζινς  στο έργο “Η Κυρία από τη Σαγκάη”, όλα αυτά, έχουν εξέχουσα θέση στο ντοκιμαντέρ, παντρεύοντας,  το τότε με το σήμερα. Από τους τρεις γάμους που έκανε ο Γουέλς, ο σκηνοθέτης προβάλλει το γάμο  του με τη Ρίτα Χέιγουρθ, ενώ από τις πολυάριθμες σχέσεις με συναδέλφους του, αναφέρεται στη φιλία με τον Βισκόντι, παρότι φαίνεται πως ο Γουέλς, δεν ήταν λάτρης του νεορεαλιστικού ύφους των ταινιών του Ιταλού σκηνοθέτη

Υπάρχει μια -άγνωστης προέλευσης- γοητεία σε αυτό το ντοκιμαντέρ, αλλά έχουμε αμφιβολίες, εάν όλα όσα περιγράφονται είναι η απόλυτη αλήθεια για τον Γουέλς. Δεν είναι, γιατί δεν μαθαίνουμε επί παραδείγματι για την αιτία των χωρισμών του Ουέλς, δεν εμβαθύνει στη ψυχοσύνθεση ενός παιδιού με γονείς διαζευγμένους και με πατέρα αλκοολικό, ούτε για τις κρυφές αδυναμίες του, όπως ο  ο τζόγος, που ήταν και μία από τις αιτίες που ο Γουέλς, έχασε την περιουσία του και έψαξε την τύχη του στην Ευρώπη, επιδιώκοντας αργότερα ένα θριαμβευτικό come back στο Χόλιγουντ. Ο Γουέλς ήταν ευφυής αλλά και αυτοκαταστροφικός. Ο Κάζινς έδειξε το πρώτο, αλλά όχι το δεύτερο.

2.   Κλέφτες Καταστημάτων  (2.5/5)

O Χιροκάζου Κορέ-Έντα,  βρέθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 2004 με την αριστουργηματική του ταινία ” Nobody Knows” , μια ιστορία επιβίωσης δύο ανήλικων παιδιών, που η μητέρα τους θα τα εγκαταλείψει. Από τότε, έχει σκηνοθετήσει αρκετές ταινίες, όλες καταπιάνονται με παιδιά και με γονείς, εμβαθύνοντας στις ψυχολογικές διεργασίες των οικογενειακών σχέσεων, μέσα σε ένα ιαπωνικό περιβάλλον, εντελώς αποξενωμένο κι εχθρικό.

Στο “Shoplifters” καταπιάνεται ξανά με γονείς και με παιδιά,  εστιάζοντας σε μια οικογένεια απόκληρων του συστήματος,  όπου ακόμα και  το κρεβάτι , θεωρείται είδος πολυτελείας. Ο σύζυγος και πατέρας, δεν έχει μάθει να κάνει τίποτα άλλο στη ζωή του, από το να ασχολείται με μικροκλοπές, μαθαίνοντας  στο γιο του,  τα ” μυστικά” του επαγγέλματος. Θα βρουν και θα περιθάλψουν ένα κοριτσάκι που έχει εγκαταλειφθεί,  αλλά ο κλοιός θα σφίξει, όταν το νεαρό αγόρι, θα τραυματιστεί,  στην προσπάθεια του να κλέψει. Θα ανακριθεί από τις αρχές, όπως κι ο πατέρας του.

Ο Κορέ-Εντα χτίζει την αφηγηματική του δράση,  πάνω σε  συνθήκες ακραίες,  αλλά  και σε κραυγαλέες συμπτώσεις, ενώ και τα οικογενειακά μυστικά, διογκώνουν περαιτέρω την  ακραία ιστορία . Είναι ο τρόπος,  για να καλύψει την έλλειψη εσωτερικού βάθους των χαρακτήρων του, που δεν αλληλοσυνδέονται με την κοινωνική πραγματικότητα  στην Ιαπωνία, όπως τα είδαμε να συνυπάρχουν έξοχα  στο ” Nobody Knows” και στο ” Still Walking”.  Ο Κορέ-Εντα μακριά από την Αριστοτελική ηθική, μας καλεί να αγκαλιάσουμε, έναν πατέρα που δηλώνει οτι είναι κλέφτης,  γιατί δεν έμαθε τίποτα άλλο να κάνει και μια μητέρα που πράττει το ίδιο, δύο γονείς χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι, μαθαίνοντας να ζουν με τα λίγα, που δεν τα κέρδισαν με τον εντιμότατο τρόπο.

Η αχτίδα φωτός βρίσκεται  στα παιδιά και δει στο γιο, όπου ο σκηνοθέτης,  από ένα σημείο και μετά, τον καθιστά το πρόσωπο κλειδί της ιστορίας του, σε ένα δίλημμα με ποικίλες προεκτάσεις. Οι αποφάσεις μπορεί να είναι καθαρτικές και λυτρωτικές. Το σινεμά του Κορέ-Έντα με το σινεμά των Νταρντέν πηγαίνει χέρι-χέρι. Σε κάποιες ταινίες επιλέγουμε Κορέ-Έντα, σε κάποιες άλλες Νταρντέν.

Tο ” Shoplifters”,  παρότι κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα, δεν θεωρείται από τις αξιομνημόνευτες στιγμές του Ιάπωνα σκηνοθέτη. Κρατήσαμε μια υπέροχη στιγμή, με τους γονείς- oπου για χρόνια δεν έκαναν έρωτα-  τελικά να κάνουν, στον μοναδικό χώρο των λίγων τετραγωνικών που εκεί  τρώνε, εκεί όλοι κοιμούνται, μια σκηνή απρόβλεπτης εξέλιξης, αλλά μοναδικής αισθητικής, ανάμεσα στα νουτλς και στα γυμνά κορμιά.

3. Ο Υποψήφιος (2/5)

Παραγωγός και σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Τζέισον Ράιτμαν, γνωστός για τις ταινίες “Juno” και “Up in the Air”.

Κέρδισε το ενδιαφέρον του, η πραγματική ιστορία του γερουσιαστή Γκάρι Χαρτ , διεκδικώντας το χρίσμα των Δημοκρατικών, για τις Προεδρικές Εκλογές του 1988. Ο φιλόδοξος Χαρτ, που είχε στο προεκλογικό του πρόγραμμα, φοροελαφρύνσεις στους αδυνάμους, βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα, εξαιτίας της δημοσιοποίησης  μιας εξωσυζυγικής σχέσης, εκείνη την περίοδο, που όπως πιστεύεται,  του στέρησε τη δυνατότητα να κοντράρει τον μετέπειτα  νικητή των εσωκομματικών εκλογών, τον Μάκλ Δουκάκης.

Για τον  Ράιτμαν,  το βασικό δίλημμα είναι, εάν υπάρχουν όρια  στο δημοσιογραφικό επάγγελμα, πού διαχωρίζεται η προσωπική ζωή από τη δημόσια, σε πρόσωπα που διεκδικούν τη ψήφο του λαού.  Εν αντιθέσει με το “ The Post” του Σπίλμπεργκ ο Καναδός σκηνοθέτης, δεν φαίνεται να πείθεται από την επιθυμία των δημοσιογράφων να “ βγάλουν” το λαβράκι και τους δείχνει πρόθυμους να διεισδύσουν χωρίς ενοχές σε κάθε προσωπική στιγμή του Χαρτ. Τον Αμερικανό γερουσιαστή, τον δείχνει με υπερβολικά ρομαντική διάθεση, ως έναν ανιδιοτελή πολιτικό, που έχει και μια παράλληλη σχέση, “αλλά δεν πρέπει να τον κρίνουμε από αυτό το γεγονός αλλά από την πολιτική του δράση”, κατά τον Ράιτμαν.

Ο  προβληματισμός του Ράιτμαν -επί του θέματος- είναι επιφανειακός,  όπως είναι και μονόπλευρος στο πως παρουσιάζει τους δημοσιογράφους,  δηλαδή σαν μονάδες, αγνοώντας,  οτι τις αποφάσεις τις λαμβάνουν εκδότες και άλλου είδους πρόσωπα.  Δείχνει τον Χαρτ σαν θύμα και εμμέσως πλην σαφώς απενοχοποιεί και τον Μπιλ Κλίντον στην περιβόητη υπόθεση Λεβίνσκι, δέκα χρόνια αργότερα.

Αποτυπώνει τη δεκαετία του ’80, όπως ακριβώς ήταν (κοστούμια, σκηνικά και ατμόσφαιρα),ενώ  συνάδει με το παρουσιαστικό του Χαρτ, ο πρωταγωνιστής, o Χιου Τζάκμαν. Η ωραία Βέρα Φαρμίγκα παίζει το ρόλο της γυναίκας του Χαρτ, της πληγωμένης αλλά έτοιμης να στηρίξει τον άντρα της, όπως έπραξε και η Χίλαρι.

4. Ο Κόσμος σου Ανήκει (1.5/5)

Έχοντας τις πλάτες και τις γνωριμίες του Κώστα Γαβρά, ο υιός, ο Ρομέν Γαβράς, το 2010, έβαλε στην άκρη τα ομολογουμένως επιτυχημένα μουσικά ντοκιμαντέρ του , για να καταπιαστεί με τη σκηνοθεσία, όπως για παράδειγμα ήταν η κωμική γκαγστερική ταινία “ Θα έρθει η μέρα και για μας”, με τον Βενσάν Κασέλ.  Τότε, πριμοδοτήσαμε την προσπάθειά του, αναγνωρίζοντας την αγωνία ενός νέου παιδιού, για  να διαφοροποιηθεί από το σινεμά του  διάσημου πατέρα του.  8 χρόνια μετά, οι δικαιολογίες δεν υφίστανται. Ο Ρομέν Γαβράς, διαλέγει γνώριμα πρόσωπα της μεγάλης οθόνης, ξανά τον Κασέλ , την Ιζαμπέλ Ατζανί και βάζει πρωταγωνιστή του, τον Καρίμ Λεκλού.

Μετά τη φυλακή, ο νεαρός ψάχνει το νήμα μιας νέας “ νόμιμης” ζωής, αλλά πάντα( όπως συνήθως συμβαίνει) υπάρχει άλλη μία πρόκληση, άλλη μία παρανομία. Το σενάριο, είναι φτερό στον άνεμο και δεν φαίνεται τίποτα να είναι ικανό( ούτε το κωμικό στοιχείο, ούτε το ψευτοδραματικό) για να κερδίσει την προσοχή μας… επί μακρόν.

5.  Κουρσκ (0/5)

Τι κι αν ο διάσημος Γάλλος σκηνοθέτης Λικ Μπεσόν( του Βαθύ Γαλάζιου),  ζήτησε τη συνεισφορά του Υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας πριν  ξεκινήσει τα γυρίσματα της ταινίας, τι κι αν ανέθεσε σε έναν άλλο εκλεκτό συνάδελφό του, το Δανό Τόμας Βίντερμπεργκ ( Οικογενειακή Γιορτή, Το Κυνήγι) να αναλάβει τη σκηνοθεσία, παραμένοντας ο ίδιος μόνο παραγωγός, τι κι αν ξόδεψε 35 εκατομμύρια ευρώ( και από τα ταμεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης), το έργο Κουρσκ, αποτελεί μια εξοργιστική κινηματογραφική παρωδία.

Η ταινία είναι βασισμένη στη βύθιση του υποβρυχίου Κ-141 το 2000,όπου έχασαν τη ζωή τους 118 Ρώσοι στρατιώτες. Το σενάριο ανήκει στον Ρόμπερτ Ροντάτ( Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν), βασισμένο στο βιβλίο του Ρόμπερτ Μουρ « A Τime to Die». Το Κουρσκ βρισκόταν στη θάλασσα για πραγματοποίηση άσκησης εκτόξευσης εικονικών τορπιλών εναντίον της ναυαρχίδας Πέτρος ο Μέγας. Τις πρωινές ώρες της 12ης Αυγούστου του 2000, πύραυλοι Κρουζ εκτοξεύτηκαν από το υποβρύχιο σύμφωνα με τον τότε Ρώσο Υπουργό Εθνικής Άμυνας Ίγκορ Σεργκέγιεφ και αναμενόταν αναφορά στις 18:00 ώρα Ρωσίας, αλλά η επαφή υποβρυχίου με το αρχηγείο των επιχειρήσεων της άσκησης δεν έγινε ποτέ. Το σκάφος βυθίστηκε στα 108 μέτρα. Η Ρωσική επιχείρηση διάσωσης απέτυχε εξ αιτίας ισχυρών υποθαλάσσιων ρευμάτων και των ισχυρών ανέμων που επικρατούσαν στη Θάλασσα του Μπάρεντς και έτσι το Ρωσικό  σκάφος δεν προσέγγισε το καθηλωμένο υποβρύχιο. Η ταινία ενώ μιλάει για τους Ρώσους  είναι στα αγγλικά. Το πρώτο μεγάλο ατόπημα. Για να ξεχωρίσει κανείς ποιους εκπροσωπεί ο Κόλιν Φερθ, αναγνωρίζεται από τη στολή που φοράει και μόνο.

Το έργο  έχει μαζεμένα πολλά γνώριμα κλισέ, ακόμα και για τους αρχάριους σινεφίλ. Η γιορτή και η χαρά πριν την καταιγίδα, επί παραδείγματι ή όταν η  φωτιά “γλύφει” τους στρατιώτες, αλλά η πρωταγωνιστική ομάδα, θα την γλιτώσει. Ο βασικός πρωταγωνιστής δε( Ματίας Σένερτς) , θα ξεπεράσει όλες τις απίθανες αναποδιές, τον βλέπουμε επί ώρα γυμνό στο βυθό  (και χωρίς μάσκα οξυγόνου), να προσπαθεί να επιδιορθώσει τη βλάβη. Η ταινία( που παίζει και η Λέα Σεντού,  αποτελεί  τραγέλαφο, ενός σοκαριστικού περιστατικού με 118 νεκρούς και οι Μπεσόν- Βίντερμπεργκ, απλώς ξόδεψαν ευρωπαϊκά χρήματα. Απαράδεκτη ταινία.

Κυκλοφορούν επίσης οι ταινίες

The post Το ντοκιμαντέρ για τον Όρσον Γουέλς ξεχωρίζει από τις πολυάριθμες πρεμιέρες appeared first on screeneye.gr.

1.   Η Σιωπηλή Επανάσταση (2.5/5)

Η ισορροπία του τρόμου ανάμεσα στις Η.Π.Α και στην Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, έφτασε στο σημείο 0, αρκετές φορές. Το 1956 οι δύο υπερδυνάμεις, δοκίμασαν τις μεταξύ τους αντοχές, δύο φορές. Στην Ουγγαρία και στο Σουέζ. Στην Ουγγαρία ξεκίνησαν μεγάλες διαδηλώσεις, εναντίον της κομμουνιστικής κυβέρνησης του Ματίας Ράκοσι, τον οποίο επέλεξε ο Στάλιν, αλλά δεν ήθελε ο διάδοχός του, ο Νικίτα Χρουστσόφ. Παρά το γεγονός οτι ο Χρουστσόφ, άσκησε κριτική στον Σταλινισμό, οι Ούγγροι δεν αντιλήφθηκαν την αλλαγή που περίμεναν. Οι διαδηλώσεις και η εξέγερση, είχε ως στόχο τη Μόσχα. Η αναταραχή έφερε αιματοκύλισμα. Ο Ράκοσι παραιτείται κι αναλαμβάνει Πρωθυπουργός ο Ίμρε Νάγκυ, ο οποίος ζήτησε από τα Ηνωμένα Έθνη, η Ουγγαρία να παραμείνει ουδέτερη και να απεγκλωβιστεί από το σοβιετικό άρμα. Δεν έλαβε την στήριξη των Δυτικών, υπό το φόβο ενός πυρηνικού πολέμου και οι Σοβιετικοί εισέβαλαν στην Ουγγαρία, σταματώντας την εξέγερση.

“Η Σιωπηλή Επανάσταση” διαδραματίζεται την ίδια εποχή, όχι στην Ουγγαρία, αλλά στην Ανατολική Γερμανία, , όταν τρεις φοιτητές θα κρατήσουν δίλεπτη σιγή, για τα θύματα της εξέγερσης στην Ουγγαρία.

Η ομορφιά της ταινίας,έγκειται στον τρόπο που αντιμετωπίζει ο Γερμανός σκηνοθέτης Lars Kraume την ανιδιοτελή φύση των νέων , το μπέρδεμα τους το ιδεολογικό ακόμα και το ερωτικό, λέγοντας εν ολίγοις  οτι η αυτοσυνείδηση είναι μια επίπονη διαδικασία. Στο κάδρο του βάζει και τους γονείς, όπως είδαμε να συμβαίνει και στον “ Κύκλο των Χαμένων Ποιητών”. Και να θέλουμε να αποφύγουμε το συνειρμό με την ταινία του Πίτερ Γουίαρ δεν μπορούμε, γιατί οι ομοιότητες είναι πάρα πολλές. Υπάρχει μια ροπή στο να αγγίξει τις ευαίσθητες συναισθηματικές χορδές  μας και οι αγνές προθέσεις των έφηβων παιδιών, μετατοπίζει το κέντρο βάρους της ταινίας σε αυτό το πλαίσιο.

Είναι βέβαια μια στρατευμένη αντι-κομμουνιστική ταινία, ίσως ξεπερασμένης αισθητικής, που είτε καθ υπερβολή είτε όχι, επενδύει επί μακρόν  στους κατασταλτικούς μηχανισμούς ενός καθεστώτος( Ανατολικογερμανικό), που λειτουργούσε όπως όλα τα όμοια του καθεστώτα. Δείχνει δηλαδή τη μία όψη της αλήθειας.

2.   Ο Ευτυχισμένος Πρίγκηπας (2/5)

Ο Βρετανός ηθοποιός και σκηνοθέτης  Ρούπερτ Έβερεττ, βρέθηκε στην Αθήνα, σχεδόν μυστικά , λίγες μέρες πριν την επίσημη πρώτη της νέας του ταινίας, αφιερωμένη στη ζωή του αγαπημένου του Όσκαρ Ουάιλντ. Υιοθετεί ως τίτλο της ταινίας, το ομώνυμο λογοτεχνικό έργο του Ουάιλντ, του  1888.    Ερμηνεύει ο ίδιος  ο Ρούπερτ Έβερεττ τα τελευταία κι επώδυνα χρόνια του  κορυφαίου συμπατριώτη του  συγγραφέα, όταν είχε αυτοεξοριστεί, μετά τη διετή φυλάκιση του, επειδή  ήταν ομοφυλόφιλος.  Η σκηνοθετική ματιά αντικατοπτρίζει πλήρως την εποχή του 19ού αιώνα, ενώ στην πιστή αποτύπωση της εποχής,  συμβάλει και η εξαιρετική επιλογή των κουστουμιών και η διεισδυτική ματιά του  Διευθυντή Φωτογραφίας Τζον Κονρόι.

Από την άλλη, το σεναριακό της αφήγημα δεν είναι μόνο χαοτικό αλλά και η σκηνοθεσία παραμένει  ένα ασυντόνιστο συνονθύλευμα προσώπων και καταστάσεων, που εισβάλουν στο χώρο του Ουάιλντ, ενώ ο Ρούπερτ Έβερεττ δημιουργεί ένα υποκριτικό ” υπερεγώ”, δίνοντας ελάχιστο χώρο στα υπόλοιπα πρόσωπα που βρέθηκαν φιλικά ή εχθρικά δίπλα στον συγγραφέα   να χτίσουν το ρόλο τους, όπως συνέβη με τον  καλύτερο φίλο του Ουάιλντ, τον  Ρέτζιναλντ Τέρνερ,  (Κόλιν Φερθ).

3.    Μαρλίνα, η Δολοφόνος σε 4 Πράξεις (2 /5) 

 Φεμινιστική κι αλληγορική ταινία , που κινείται ανάμεσα στο ρεαλισμό και  στο παράλογο, όταν μια χήρα , θα αντιμετωπίσει με επιτυχία, μια ομάδα ανδρών που θα θελήσουν να την ληστέψουν και να την βιάσουν. Στο επίκεντρο της σκηνοθέτιδας Μούλι Σουρία είναι η αδυναμία των γυναικών στην αγροτική Ινδονησία( όπου διαδραματίζεται το έργο) αλλά και στον Τρίτο Κόσμο γενικότερα, να αντιμετωπίσουν την ταπείνωση, τους ξυλοδαρμούς και τη βία των ανδρών. Στην πρώτη πράξη βλέπουμε τη ληστεία, στη δεύτερη την εγκατάλειψη της παλιάς της ζωής, στην τρίτη τις ενοχές και στην τέταρτη απεικονίζεται η “ελπίδα”. 

Πρόκειται για ταινία διαμαρτυρίας, έχοντας ως βασικές επιρροές τις ταινίες ουέστερν αλλά και το σινεμά του Ταραντίνο, ιδίως του Kill Bill και του Pulp Fiction. Κατανοητό το διακύβευμα του έργου, ήδη από τα πρώτα του στάδια. Ο θεατής, τη σαγηνευτική δομή, δεν θα την αντιληφθεί ουσιαστικά, γιατί απουσιάζουν τα στιβαρά αφηγηματικά θεμέλια που θα κρατήσουν την προσοχή του. Τα όμορφα τοπία του νησιού Σούμπα και το δυτικότροπο σάουντρακ, δεν είναι από μόνα τους ικανά να  σπρώξουν το έργο στο σημείο που θα επιθυμούσε η Μούλι Σουρία.

The post Η “Σιωπηλή Επανάσταση” του Όσκαρ Ουάιλντ και των γυναικών στον Τρίτο Κόσμο. Οι ταινίες της εβδομάδας appeared first on screeneye.gr.

1.    Χήρες (3.5/5)

Για την ανωτερότητα των γυναικών να βιώνουν έντονα τον πόνο, να συγχωρούν, να αλληλοστηρίζονται και “ αθώα” να εκδικούνται, εν αντιθέσει με μια γενικευμένη θεώρηση για τους άντρες, όπου ο κόσμος τους κυριαρχείται από την παραβατική συμπεριφορά, τη διαφθορά και τη βία , είναι αφιερωμένες αρκετές ταινίες της φετινής σεζόν, είτε πρόκειται για πολυαναμενόμενες( όπως καλή ώρα), είτε ξεφύτρωσαν από το χώρο του ανεξάρτητου σινεμά( όπως είναι η ταινία Ρομά). Άγνωστα παραμένουν τα κίνητρα των συγκεκριμένων δημιουργών, για την ταυτόσημη συμπόρευση τους, σίγουρα το γεγονός αυτό, τροφοδοτείται κι από τη νοσηρή κατάσταση που δημιούργησαν οι καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση στον “ μαγικό” ( κάθε άλλο θα λέγαμε) κόσμο της 7ης τέχνη.

Ο Βρετανός Στιβ ΜακΚουιν( ο πρώτος μαύρος σκηνοθέτης που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας για το έργο “ 12 Χρόνια Σκλάβος”) , θυμήθηκε τη συγγραφέα Λίντα λα Πλαντε, η οποία έγραψε τις “ Χήρες”για την αμερικάνικη τηλεόραση στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 και σκηνοθετήθηκε σε δύο σεζόν, μόνο από γυναίκες.

Με πυρήνα του, μία αποτυχημένη ληστεία στο Σικάγο, όπου σκοτώνονται “όλοι” οι άντρες ληστές, ο ΜακΚουιν τοποθετεί από τη μια τις χήρες τους, στην προσπάθεια τους, να πραγματοποιήσουν οι ίδιες τη ληστεία ( για καλό σκοπό), επιλέγοντας για τους γυναικείους ρόλους, πρόσωπα από διαφορετικές χώρες καταγωγής (δηλαδή την αφροαμερικανίδα Βιόλα Ντέιβις , τη λατίνα Μισέλ Ροντρίγκες, τη Γαλλοπολωνέζα Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι και τη Νιγηριανή Σύνθια Ερίβο),  αφήνοντας αμυδρά να υποθέσουμε πως η συγκεκριμένη επιλογή, κινείται σε μια αντι-Τραμπ λογική.

Στο αντίποδα, τους “διεφθαρμένους” άντρες( η επίδραση της ομώνυμης ταινίας του Κλιντ Ίστγουντ είναι εμφανής), ερμηνεύουν οι λευκοί Ρόμπερτ Ντιβάλ(  ως ο  βετεράνος πολιτικός), ο Κόλιν Φάρελ( ως ο νεαρός πολιτικός αλλά και καταπιεσμένος από τον πατέρα του), ο αφροαμαρικάνος υποψήφιος δήμαρχος (Μπρίαν Ταϊρί Χένρυ), ο μαύρος μαφιόζος (Τζέιμς Βίνσεντ Μέρεντιθ) κι ο λευκός μαφιόζος( Λίαμ Νίσον).

Ενώ όλα τα πρόσωπα, συσχετίζονται -με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο- μεταξύ τους, ενώ υπάρχουν ορισμένες ασάφειες και προβλέψιμες ανατροπές, ο ΜακΚουιν, σταδιακά, το σεναριακό του ανακάτεμα θα το μαζέψει, διατηρώντας από την αρχή της ταινίας… μέχρι και το τελευταίο καρέ της, μια σαγηνευτική  ατμόσφαιρα, παίζοντας ταυτόχρονα “μπάλα”  σε διάφορα γήπεδα, όπου στο κάθε ένα, υπάρχει ένα άλυτο μυστήριο. Ποιος διαθέτει τον πιο βρόμικο ρόλο από τους δύο υποψήφιους των δημοτικών εκλογών( τοποθετείται ο σκηνοθέτης ξεκάθαρα και για τη σύγχρονη πολιτική), ποιος είναι πιο αγνός κι ανιδιοτελής… ο γιος ή ο πατέρας, σε ποιο βαθμό οι μαύροι είναι θύματα των λευκών, ποια είναι η υποκρισία που κρύβεται πίσω από την νόμιμη οπλοκατοχή, σε ποιο βαθμό το δέλεαρ ενός μεγάλου χρηματικού ποσού, θα βάλει σε πειρασμό τις τέσσερις γυναίκες;

Το χρήμα, η εξουσία, η φυλή( εδώ η ύπαρξη του μαύρου χιούμορ είναι κάτι περισσότερο από εύστοχη,  με τον τρόπο που ξεκινάει το έργο( η πρώτη σκηνή αλλά  και η τελευταία).

Πίσω από τα φιμέ τζάμια, μιας λιμουζίνας, ξεδιπλώνεται η υποκρισία για το ενδιαφέρον των μεγαλοαστών για τους φτωχούς και τους εξαθλιωμένους.
Ο ΜακΚουίν, φιλτράρει περισσότερο τώρα, παρά με το έργο  “ 12 Χρόνια Σκλάβος” το στιλ του Ταραντίνο( και προσθέτει ολίγον Σόντερμπεργκ ( Ocean’s 11, ) και Σπάικ Λι( συνειδητά γίνονται όλα αυτά).

Δεν μας πείθει απόλυτα, πως οι “ Χήρες”, έχουν απόλυτα τη δική του σφραγίδα, όπως επίσης η υπερβολική διακωμώδηση κάποιων καταστάσεων και η σπλάτερ οπτική, μερικώς το προσγειώνουν. Σίγουρες πρέπει να θεωρούνται για τις ” Χήρες” αρκετές  υποψηφιότητες στα Όσκαρ, ιδίως για την υποκριτική δεινότητα των πρωταγωνιστών. Ξεχωρίζουμε από το καστ, την εκθαμβωτική -σε όλα- Ελίζαμπεθ Ντεμπίκι.

 2.  Ανάσα Ελευθερίας (3/5)

Η Ισλανδία διαχρονικά φημιζόταν για την ξακουστή της αλιεία και για την ανάπτυξη της υδροηλεκτρικής της ενέργειας.
Η οικονομία της βρίσκεται σε διαρκή άνοδο και θεωρείται ένα από τα πλουσιότερα κράτη του πλανήτη, παρότι ο πληθυσμός της, απέχει αρκετά από τις 400 χιλιάδες. Σε πολιτικό επίπεδο, η χώρα κυβερνάται από έναν συνασπισμό κεντροδεξιών κομμάτων, ενώ στο κοινοβούλιο εκπροσωπούνται 8 κόμματα. Την τελευταία πενταετία βρίσκεται στο παγκόσμιο προσκήνιο, εξαιτίας των επιτυχιών της εθνικής της ομάδας ποδοσφαίρου, των ξακουστών μουσικών της συγκροτημάτων και για την δημιουργία μιας σχολής νέων κινηματογραφιστών, με μεγάλες διακρίσεις στις φεστιβαλικές διοργανώσεις.

Η 43χρόνη Isold Uggadottir, ανήκει στην τελευταία κατηγορία. Η ταινία της με τον εύστοχο αγγλικό τίτλο “And Breathe Normally “διαπραγματεύεται ένα  θέμα σκληρό, το οποίο, εμείς οι νότιοι το βιώνουμε ποικιλοτρόπως, αλλά στην απομονωμένη Ισλανδία, δεν τους απασχολεί ιδιαίτερα.

Οι υπηρεσίες ασύλου υπολειτουργούν, ενώ και η νόμιμη μετανάστευση αγγίζει μόλις το 10% του πληθυσμού. Το γεγονός οτι η συντηρητική κυβέρνηση, έχει εγκαταστήσει ένα δαιδαλώδες και σκληρό γραφειοκρατικό σύστημα, για την παραμονή των ξένων στη χώρα, αποτελεί έναν παράγοντα, τον οποίο η σκηνοθέτις με καθαρότητα, τον επισημαίνει.

Ακολουθεί την πορεία δύο γυναικών. Η μία εργάζεται στο check in, του αεροδρομίου στο Ρέικιαβικ, μεγαλώνοντας μόνη ένα αγόρι, ενώ η άλλη -εκ Γουινέας- την Ισλανδία την έχει ως transit στάση, ο προορισμός της είναι ο Καναδάς, όπου επιδιώκει να ζητήσει άσυλο. Η Ισλανδική γραφειοκρατία θα την κρατήσει στη χώρα. Οι δύο γυναίκες. θα συναντηθούν, θα γνωριστούν και η μία θα στηρίξει την άλλη.

Το έργο ακολουθεί ένα δρόμο σε slow motion, αργόσυρτο και ράθυμο, όπως είναι και η μουντή καθημερινότητα στην Ισλανδία.
Διαπραγματεύεται με απλοϊκό τρόπο, θέματα όπως είναι οι παράλογοι νόμοι, οι μονογονικές οικογένειες, το δράμα της προσφυγιάς, ακόμα και τον ομόφυλο έρωτα. Χρειαζόταν μια πιο πολυεπίπεδη ανάγνωση, των καταστάσεων και των συμπεριφορών, αλλά μας ανταμείβει με μια κοινωνική ματιά, ανθρώπινη και συλλογική, όπως είναι και το σινεμά του Κεν Λόουτς.

Βραβείο Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Σαντάνς & Βραβείο Κοινού στις “ Νύχτες Πρεμιέρας”’

3. Dogman   ( 3/5) 

Ο Ματέο Γκαρόνε, συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους Ιταλούς σκηνοθέτες της τελευταίας τριακονταετίας.
Δεν θα μπορούσε να μην βρισκόταν μέσα στη σχετική λίστα με τους τοπ 10, του παλαιότερου ιταλικού περιοδικού για την έβδομη τέχνη( του Ciak).
Διακρίνεται για την συνέπεια του, να αποτυπώνει με κάθε ευκαιρία ( ξεκινώντας το 2002 με τον “ Ταριχευτή”), τη βαθύτερη του πεποίθηση πως τα τέλη του 20ου αιώνα και οι αρχές του 21ου, έχουν μεσαιωνικά χαρακτηριστικά, οι ανθρώπινες αξίες υποχωρούν κι έρχεται στην επιφάνεια η πλήρης ανηθικότητα (ατομική, κοινωνική, πολιτική), ενώ η βία κυριαρχεί σε κάθε μορφή πάλης. Το αποκορύφωμα της μέχρι σήμερα σταδιοδρομίας του,  είναι -ίσως- το “ Γόμορρα” του 2008.

To σενάριο του “ Dogman” το επεξεργαζόταν περίπου 12 χρόνια και βασίζεται πάνω στο αγριότερο έγκλημα που συγκλόνισε την Ιταλία( το αποκαλούμενο “ Έγκλημα του Er Canaro”) και διαδραματίστηκε σε μια κωμόπολη,  έξω από τη Ρώμη, το 1988.

Ένας φύλακας σκύλων και μικροέμπορος κοκαΐνης, ο Πιέτρο Ντε Νέγκρι( ή αλλιώς Er Canaro), θα ακρωτηριάσει έναν άλλο έμπορο ναρκωτικών και πρώην πυγμάχο, τον Τζιανκάρλο Ρίτζι, όταν ο τελευταίος, θα του κάνει για χρόνια σκληρό μπόύλινγκ. Υπάρχουν ενδείξεις και για τη συμμετοχή τεσσάρων ακόμα ατόμων στο φόνο, αλλά κάτι τέτοιο δεν είχε αποδειχθεί. Η μητέρα του Ντε Νέγκρι, απείλησε τον Γκαρόνε με μηνύσεις, εάν ολοκληρώσει το έργο, αλλά ο Ιταλός σκηνοθέτης, διαφοροποίησε μερικώς την ιστορία, άλλαξε τα ονόματα και η μήνυση αποφεύχθηκε.
Ο Γκαρόνε επιλέγει για πρωταγωνιστή του,τον Μαρσέλο Φόντε, έναν ηθοποιό, με ιδιαίτερο καλούπι , με εκκεντρικά εμφανισιακά χαρακτηριστικά, που ταιριάζουν γάντι στο προφίλ του ήρωά του, μια επιλογή που μας κερδίζει άμεσα. Όλοι οι χαρακτήρες-πλην της κόρης του και του υπέροχου σκύλου- αποπνέουν μια απόκοσμη αλλά βρόμικη αύρα, όπως επίσης και το εξωτερικό περιβάλλον, δεν έχει ίχνος ομορφιάς. Ο Γκαρόνε, επαναλαμβάνει τον εαυτό του. Στο προσκήνιο του, είναι τα ζωώδη ένστικτα, ο σαδισμός, ο Δαβίδ κι ο Γολιάθ, η εκδίκηση και η ανθρωπότητα… στο απώτατό της σημείο. Ενώ τα παιδιά και τα ζώα, αντιπροσωπεύουν την αθωότητα και την ανιδιοτέλεια.
Δεν είναι πάντα δόκιμος ο τρόπος που τα ξεκλειδώνει όλα αυτά, απουσιάζει βάθος στους χαρακτήρες του, ταυτόχρονα και η αφήγησή του, δεν είναι ιδιαίτερα θελκτική, έτσι ώστε να μπορέσει να απορροφήσει και να κρατήσει την προσοχή θεατών, που δεν έχουν σαν προτεραιότητά τους, να δουν μια ταινία ωμής βίας, έστω κι αν η βία κρύβει πάμπολλους συμβολισμούς. Ο θύτης και το θύμα, έχουν μια εξαρτητική σχέση, σε διάφορα επίπεδα, την οποία παρουσιάζει με καθαρότητα.
Έξυπνη η χρήση φυσικών ήχων, που λειτουργούν σαν προάγγελος εξελίξεων, όπως είναι τα χορωδιακά γαβγίσματα των σκύλων.
Βραβείο Α’ Ανδρικού ρόλου στο Φ. Καννών 2018.

Tuftland(0/5)

The post Τρεις νέες ταινίες που αξίζει να δείτε… στις σκοτεινές αίθουσες. Από την Πέμπτη 22/11 appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Πέρα από πετυχημένος σεναριογράφος (“Ανάλυσέ το”, “Οι συμμορίες της Νέας Υόρκης”), ο Κένεθ Λόνέργκαν καταθέτει τα διαπιστευτήριά του ως ολοκληρωμένος σκηνοθέτης με την τρίτη του ταινία, το “Manchester by the sea” (“Μία πόλη δίπλα στη θάλασσα), υπογράφοντας ένα από τα καλύτερα δράματα των τελευταίων ετών. Η μοναξιά, η διαχείριση της απώλειας, του θανάτου διατρέχουν τη φιλμογραφία (“You can count on me”, “Margaret”) ενός δημιουργού που αποδεικνύει με τον πιο άρτιο τρόπο, ότι ο κινηματογραφικός φακός έχει τη δύναμη να διεισδύει και να αναδεικνύει τις πιο μύχιες πτυχές του ανθρώπινου ψυχισμού.

Πρωταγωνιστής, ο Λι, επιστάτης σε μία μικρή πόλη έξω απο τη Βοστώνη και λίγα χιλιόμετρα μακριά από τη γενέτειρά του, το Μάντσεστερ, αντικοινωνικός, ολιγομίλητος, σχεδόν καταθλιπτικός, χωρίς κανένα άνθρωπο στη ζωή του, δίνοντας την αίσθηση μίας ζωής σε αυτοτιμωρία, πίνει μόνος του μπύρα στο τοπικό μπαρ και ψάχνεται για καυγά, όταν δεν είναι κλεισμένος στο σκοτεινό, κλειστοφοβικό υπόγειο, που μένει. Τα πράγματα θα πάρουν άλλη τροπή, όταν θα πρέπει να επιστρέψει στο Μάντσεστερ για την κηδεία του αδερφού του και μάθει ότι πρέπει να αναλάβει την κηδεμονία του δεκαεξάχρονου ανιψιού του, Πάτρικ, καθώς η μητέρα του δεν βρίσκεται στο προσκήνιο εδώ και χρόνια.

Με την τεχνική της ανάδρομης σε καίρια σημεία, ο θεατής καταλαβαίνει την έκπληξη και την αγωνία του Λι για την απόφαση του αδερφού του να του εμπιστευτεί την κηδεμονία του Πάτρικ, την άρνηση και την ανάγκη φυγής του πρωταγωνιστή από την πόλη του. Σαν κοφτερά θραύσματα, τα flashbacks σκιαγραφούν το πριν και το μετά της ζωής του Λι, εξηγώντας γιατί από οικογενειάρχης με τη σύζυγό και τα τρία παιδιά του, που ψάρευε ανέμελος με τον αδερφό του και τον Πάτρικ στο Μάντσεστερ, περιφέρεται σαν πληγωμένο αγρίμι, σαν φάντασμα, απών από όλα.

Το βάρος της ταινίας πέφτει στην υποκριτική δεινότητα του Κέισι Άφλεκ, ως ρημαγμένου από τη μοίρα Λι, η πειθαρχημένη ερμηνεία του οποίου, παραμένει καθηλωτική σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Σπαρακτικός με τον πιο εσωτερικό τροπό, κουβαλά ένα ανείπωτο βάρος, απεικονίζοντας ήρωα αρχαίας τραγωδίας, παράλυτο από την άσχημη πλευρά της ζωής, που από τις ενοχές και το πένθος δεν τον ενδιαφέρει καν το ενδεχόμενο της κάθαρσης. Η χημεία του Λι με τον Πάτρικ (Λούκας Χέτζις) ξεχωρίζει από την πρώτη στιγμή καθώς ο ένας προσπαθεί να προσεγγίσει τον άλλο υπό το βάρος του πένθους, σφυρηλατώντας μία περισσότερο αδερφική σχέση, η οποία αγκομαχά μεταξύ έντασης και χιούμορ για να μπει σε μία πιο στέρεη και ώριμη βάση στο τέλος.

Σε μία γκρίζα, παγωμένη επαρχιακή πόλη, όπου η θάλασσα λειτουργεί αντιθετικά για να υπενθυμίζει τις ξέγνοιαστες στιγμές του παρελθόντος, ο Λόνεργκαν χτίζει ένα κοινωνικό, βαθιά υπαρξιακό δράμα χωρίς υπόνοια μελό, χωρίς καμία πρόθεση να εκβιάσει το συναίσθημα, οδηγώντας τους πρωταγωνιστές του σε αφοπλιστικά αληθινές ερμηνείες. Η αποτύπωση της ζωής ως έχει είναι το μέλημά του, με πινελιές χιούμορ και δράματος, η μία να εναλάσσεται την άλλη τόσο φυσικά όπως στη ζωή. Δεν τον ενδιαφέρει η κάθαρση ή ένα happy end, αλλά η απόδοση του ρεαλισμού στις συμπεριφορές και στις αντιδράσεις και στη φυσική ροή της ζωής. Χωρις τυμπανοκρουσίες και μεγάλες ατάκες αιωρούνται πάνω απο την αφήγηση μεγάλα υπαρξιακά ζητήματα, βάζοντας το θεατή σε διαδικασία στοχασμού παρά συναισθηματικής φόρτισης.

Η ολιγόλεπτη παρουσία της συζύγου (Μισέλ Γουίλιαμς) σε κρίσιμα σημεία της πλοκής, μετρημένη και συναισθηματική, φωτίζει αχνά ως προς την τύχη του γάμου, χωρίς να εμβαθύνει στο ρόλο της μητέρας. Η ανάπτυξη και η ρεαλιστική προσέγγιση των χαρακτήρων είναι τα δυνατά χαρτιά μίας επώδυνης, βαριάς ταινίας που δεν λυγίζει όμως από τον πειρασμό της ευκολίας και του μελό.

Υποψήφια για έξι Όσκαρ, μεταξύ των οποίων καλύτερης ταινίας, πρωτότυπου σεναρίου, α’ και β’ ανδρικής ερμηνείας, με την πλάστιγγα να γυρίζει υπέρ του Κέισι Άφλεκ για το χρυσό αγαλματίδιο, καθώς απέσπασε Χρυσή Σφαίρα και Βραβείο Μπάφτα για την ερμηνεία του.

“Μία Πόλη Δίπλα στη Θάλασσα” από την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Μία Πόλη Δίπλα στη Θάλασσα appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Θέατρο μέσα στο σινεμά. Ποιος είπε πως πρόκειται γα δύο ανόμοιες τέχνες; Ο Μάμετ το αμφισβήτησε και δικαίως. Οι κινηματογραφικές μεταφορές θεατρικών έργων, είναι εκατοντάδες, και οι αριστουργηματικές ουκ ολίγες. Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ, Λεωφορείο ο Πόθος, Οικόπεδα με Θέα. Μνημονεύουμε αυτές, που μας έρχονται από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όπως θέλησε να παραλληλίσει ο Ιρανός Φαραντί το « Θάνατο του Εμποράκου» του Άρθουρ Μίλερ, με τον δικό του « Εμποράκο», ένα ανατρεπτικό κοινωνικό έργο, θρίλερ με όλη τη σημασία της λέξης, ξεθάβοντας επίσης τους φόβους και το χάσμα της ερωτικής σχέσης των δύο πρωταγωνιστών. Ο Φαραντί έχει ένα φρέσκο σενάριο, αλλά ακολουθεί τους γνώριμους του κώδικές , εδώ πιο κοντά στο « About Elly», παρά στον «Ένα Χωρισμό».
Από το πουθενά, προέκυψαν και πολιτικές προεκτάσεις, εξαιτίας του διατάγματος την νέας κυβέρνησης των Ή.Π.Α, να απαγορεύσει την είσοδο πολιτών και από το Ιράν, με τον Ασγκάρ Φαραντί και τους ηθοποιούς του( πρωτοστάτησε η Ταρανέ Αλιντουστί), να δηλώνουν πως ακόμα και ειδική άδεια να πάρουν, δεν επιθυμούν να παρευρεθούν στην τελετή των Όσκαρ, όπου η ταινία είναι υποψήφια στην κατηγορία Ξενόγλωσσης Ταινίας. Τώρα, η ταινία αυτή είναι το απόλυτο φαβορί, από μια επιτροπή φανατικά κόντρα στη λογική Τραμπ.

Το έργο περιστρέφεται γύρω από ένα νεαρό ζευγάρι. το οποίο αναγκάζεται να αναζητήσει νέα στέγη, όταν το μικρό τους διαμέρισμα αρχίζει να δονείται και η πολυώροφη πολυκατοικία είναι έτοιμη να καταρρεύσει( συχνό φαινόμενο της άναρχης δόμησης στην Τεχεράνη και των κακοφτιαγμένων κτιρίων). Ο Εμαντ είναι δάσκαλος και παράλληλα στον ελεύθερο του χρόνο, μαζί με τη γυναίκα του( τη Ρανά), παίζουν σε ερασιτεχνική θεατρική ομάδα της πόλης, ανεβάζοντας εκείνη την περίοδο, το « Θάνατο του Εμποράκου». Ένας ηλικιωμένος φίλος και συνάδελφός τους, θα τους παραχωρήσει δυάρι, στο οποίο έμενε μια γυναίκα « ελευθέρων ηθών». Το πρώτο βράδυ διαμονής τους, θα αποδειχθεί εφιαλτικό, με τη Ράνα , ενώ βρίσκεται μόνη της στο σπίτι, να δέχεται απρόσκλητο επισκέπτη, την ώρα που έκανε μπάνιο. Δεν είδε πρόσωπο. Η ψυχολογική της κατάσταση είναι εύθραυστη και ο Εμαντ αποφασίζει να ξεδιαλύνει το μυστήριο.

Από το έργο-ορόσημο του Άρθουρ Μίλερ ο Φαραντί διατηρεί ως ναυαρχίδα του, τον αντρικό χαρακτήρα, ακραία ιδεοψυχαναγκαστικό, υποφέρει από εμμονές, διαφορετικού τύπου (στο αμερικανικό δράμα ο ήρωας έψαχνε τις υλιστικές απολαύσεις), κρατάει επίσης τις αυταπάτες και τις ψευδαισθήσεις του Γουίλι και της Λίντα( εδώ του Εμαντ και της Ρανά), για τις βαλτωμένες ερωτικές σχέσεις, διατηρώντας όμως αυτό το σημείo λιγότερο δουλεμένο, απ’ότι θα του ταίριαζε. Ελάχιστα τα εξωτερικά γυρίσματα, ένα παζλ για δυνατούς λύτες και η  κλάση του Φαραντί αποδεικνύεται και από την κατεύθυνση-έκπληξη, οδηγώντας την εξέλιξη της ιστορίας, λίγο πριν το τέλος, στην απόλυτη έκπληξη και στην ανατροπή.

Στους κινηματογράφους

The post Ο Εμποράκος appeared first on screeneye.gr.

Ντοκιμαντέρ,  90′, Χιλή 2010

Πρωτότυπος Τίτλος: Nostalgia de la luz

 Γλώσσα: Ισπανικά , Αγγλικά Διανομή: ΑΜΑ

Του Πατρίσιο Γκούζμαν

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Μετά την περυσινή μεγάλη επιτυχία στις αίθουσες της χώρας μας, του βραβευμένου στο Φεστιβάλ Βερολίνου, ντοκιμαντέρ « Το Μαργαριταρένιο Κουμπί», έρχεται τώρα και αυτό εδώ, το πρώτο,παλαιότερο και εξίσου ποιητικό μέρος, της ανολοκλήρωτης ακόμα τριλογίας του Πατρίσιο Γκούζμαν,ανταμώνοντας το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της Xιλής με τη γεωλογία , το νερό και τα άστρα, μέσα από το πέρασμα του χρόνου.

Ο Γκούζμαν μαγεμένος από την έρημο Ατακάμα σε υψόμετρο τριών χιλιάδων μέτρων, εκεί που συναντιόνται οι αστρονόμοι από όλο τον κόσμο,συνδέει αυτό το γεγονός με το ξηρό έδαφος της χώρας του, με τα ανθρώπινα λείψανα, τους πολιτικούς κρατούμενους και τη δικτατορία του Πινοσέτ, έχοντας σε πρώτο πλάνο, έναν αρχαιολόγο που μας εξηγεί τα χαρακτηριστικά αυτού του τοπίου και  την ίδια στιγμή, δείχνει  γυναίκες να ψάχνουν τα οστά, των χαμένων δικών τους προσώπων.

Όλο αυτό που βλέπουμε ξεπερνάει το γήινο και το ρεαλιστικό, αποδεικνύοντας την ιδιοφυΐα του, με τον τρόπο που συνδέει  την εξόρυξη νιτρικού καλίου στην Ατακάμα, μέχρι τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην ίδια περιοχή, της βόρειας Χιλής.

Ο κορυφαίος χιλιανός σκηνοθέτης,δεν έχει κρύψει ποτέ τις εμμονές του, που αποτελούν πάντοτε τα θέματα των πολιτικοποιημένων ντοκιμαντέρ του, δημιουργώντας από το 0, συναρπαστικές ατμοσφαιρικές ιστορίες, όπως καλή ώρα.

Ο Γκούζμαν πιστεύει πως οι συμπατριώτες του θέλουν να ξεχάσουν το παρελθόν, έτσι και τώρα, γίνεται ο αφηγητής και ο δημοσιογράφος της ταινίας, σε ένα πρωτότυπο μάθημα ιστορίας, χρησιμοποιώντας εκτός από τις γυναίκες και αστρονόμους, τηλεσκόπια και τα άστρα.    Αποκάλυψη, για τις καταβολές των χιλιανών, για το πως έφτασαν ως εδώ και τις οδυνηρές ανθρώπινες καταστάσεις, απόρροια της δικτατορίας. Κατά τη διάρκεια της ταινίας, ο θεατής θα θαυμάσει το οπτικό μεγαλείο, μιας λειτουργικής σύνδεσης όλων των αναφορών και των ιστορικών γεγονότων,από τη δημιουργία του σύμπαντος, στο μαρασμό, στο θάνατο και στη λήθη.

“Νοσταλγώντας το Φως” από 22 Σεπτεμβρίου στους κινηματογράφους σε διανομή ΆΜΑ

The post Νοσταλγώντας το Φως appeared first on screeneye.gr.